|
Column Zondag 14-11-2010 COLLECTE Aangezien onze zoon Joost op een geweldige manier door de Epilepsievereniging geholpen wordt aan zijn door epilepsie ontstane onzekerheden wilden wij iets voor deze vereniging doen. Wij besloten om op Zaterdag 13 November 25% van onze oliebollen omzet te schenken aan de Nederlandse Epilepsie Vereninging. De vooruitzichten zien er niet goed uit, de eerste najaarsstormen teisteren ons land. Windkracht 9 raast over Nederland. Maar dan gaat de storm liggen, er breekt zowaar een klein zonnetje door. Al vrij snel wordt het lekker druk voor de tent. We bakken aan één stuk door. De oliebollen en appelbeignets vinden gretig aftrek. De collectebus die wij op onze counter hebben staan wordt ook nog redelijk gevuld. Aan het einde van de dag kunnen we tevreden terugkijken. We kunnen inclusief de opbrengst van de collectebus € 350,00 overmaken op de rekening van de Nederlandse Epilepsievereniging. Dat is een mooi bedrag. Namens de Nederlandse Epilepsievereniging , Ton, Tea en Joost Bedankt alle lieve klanten voor het zo gulle kopen en geven.
Ieder jaar opnieuw schrijven wij in voor de cafeteria top 100. In Nederland hebben wij zo ongeveer 5000 cafetaria’s en uit die bedrijven wordt een top 100 samengesteld. De afgelopen 5 jaar hebben wij steeds in die top 100 gestaan. Nog nooit stonden wij bij de beste 50. Onze medewerkers vinden dat jammer, zij vinden dat wij op een hogere plaats thuis horen. Als ik aan mijn medewerkers uitleg waar de anonieme jury zoal op let komt er wat meer begrip. De jury die alle zaken bezoekt maakt zichzelf nooit bekend. Ze worden dus geholpen zoals iedere andere klant geholpen wordt. Het verschil zit hem bij deze gasten in hun oplettendheid. Ze beginnen al met de buitenzijde van het bedrijf, is er een mooi en schoon terras. Krijg je zin om naar binnen te gaan als je de buitenkant ziet? Wordt je welkom geheten als je binnenkomt, en is de zaak schoon? Is er genoeg keuze uit gezonde producten? Wordt er wel gezond gefrituurd. Voldoet de zaak aan alle moderne uitingen. Zijn de zaak en toiletten brandschoon? Als de zaak aan al deze eisen voldoet maak je kans op een plek in die felbegeerde top 100. U leest het goed “een kans” want met zeventjes kom je er dus niet in. Een bedrijf dat in die top 100 wil staan moet minimaal achten scoren. Om in de top 25 te komen is een negen hoognodig. Natuurlijk willeen wij heel graag heel hoog eindigen, maar de realiteit is dat de laatste echt grote verbouwing 10 jaar geleden is gedaan. Wij lopen wat het interieur betreft dus wel een beetje op het eind. Maar van alle bedrijven in die top 100 zijn er maar heel weinig die al 5 jaar achter elkaar in die top 100 staan. Wij presteren dus al 5 jaar op het hoogste nivo en daar zijn wij best trots op. 20-10-2010 PANNENKOEKEN. Tijdens onze zoektocht naar nieuwe producten en mogelijkheden hebben wij al regelmatig overwogen om te beginnen met pannenkoeken. Maar hoe pak je dat aan. Ga je grote pannenkoeken bakken of dunne of dikke? Voordeel van die twijfels is dat je dan op onderzoek mag. Met de auto door het land en proeven maar. Natuurlijk blijft het niet alleen bij proeven ook kijken hoe een ander het doet en wat voor prijzen worden er gerekend. Als je dan thuis zit ga je samen overleggen. Bloem kan je overal kopen voor de laagste prijzen maar is dat wel lekker ? Tijdens onze zoektocht komen wij terecht bij Molen de Lelie in Scharendijke. Het boeit ons enorm alle grondstoffen komen zo van het land en worden ambachtelijk bereid. We besluiten om thuis te gaan testen. Ja, alweer een paar dagen aan de pannenkoeken. Het bevalt ons prima. Dan gaan we onze medewerkers laten bakken en proeven. Een baksel met normale grondstoffen en een baksel vanuit de molen. Het verschil is duidelijk merkbaar. Dus dat besluit is snel genomen, het worden pannenkoeken gemaakt van het beslag uit de molen in Scharendijke. We besluiten ook om dan maar echt voor ambachtelijk te gaan. We bakken grote en dikke pannenkoeken. Om zelf en ons personeel te laten wennen voorlopig in 4 smaken, naturel, kaas, spek en appel. We kunnen dit op een later moment altijd nog uitbreiden naar meer. Als we ons bord met de pannenkoeken reclame buiten zetten komen er direct mensen op af. Nerveus vraag ik of ze hebben gesmaakt. Het antwoord, heerlijk. Een goed begin is het halve werk. 14-08-2010 STOLPERSTEINE Het is eind Juli als ik een brief ontvang. In deze voor ons drukke periode lees ik die vaak vluchtig door en dan belanden ze vaak op de stapel “ooit eens lezen”. Maar na de eerste regels is mijn aandacht al snel getrokken. Het pand dat mijn schoonvader ooit in 1970 kocht bleek in de tweede wereld oorlog bewoond te zijn geweest door een familie van Joodse afkomst. Natuurlijk wist ik dat al wel maar bij het verder lezen moest ik toch wel even slikken. In het huis woonde de familie Wessels. De familie bestond uit 5 personen. Vader Izak, moeder Antje, de zoons Ben en Nathan en de dochter Carla. In 1942 wordt de hele familie op dochter Carla na gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen in Duitsland. Tijdens de oorlog komen de ouders en zoons daar te overlijden. Het blijkt dat er een vereniging is die dit allemaal heeft uitgepluisd. Deze vereniging wil voor ons pand 4 stolpersteine plaatsen. Stolpersteine, oftewel struikelstenen. Dit zijn met de hand gemaakte steentjes waar de naam van de overleden familie in gegraveerd wordt. Riet de leeuw van Weenen uit Zuidland komt mij in de zaak mondeling uitleggen wat nu precies de bedoeling is. Het wordt een prettig gesprek met een sombere diepgang. Het is natuurlijk niet prettig om het hele verhaal van de familie Wessels voor het eerst te horen. Het is wel prettig om iemand zo gepassioneerd te horen praten over de moeite die zij nemen om de stolperstein te plaatsen. Ik krijg een Engelstalig boek te leen waar brieven van Ben Wessels instaan die hij tijdens de oorlog stuurde aan zijn vriend Schipper in Oostvoorne. Het lezen ontroerd mij. Natuurlijk moeten deze steentjes er komen. Ik wist dat er in de oorlog een Joodse familie in ons huidige pand woonde. Maar nu ik het verhaal zo heb gehoord en het boek met de brieven van Ben heb gelezen heeft dit alles wel een diepe indruk op mij gemaakt.
TEGENSLAG Het gaat de laatste weken niet zo lekker met onze zoon Joost. In de afgelopen 5 weken heeft hij weer 2 epileptische aanvallen gehad. Door zijn aanval 5 weken geleden en het uitgebreide onderzoek dat er achteraan kwam raakte Joost in een depressie. Eten binnen houden lukte hem niet. In twee weken is hij door stress en niet eten ongeveer 8 kilo afgevallen. Maar sterk als hij is knokte hij zich met heel veel moeite uit het dal. Op het eind van zijn depressie stond hij zelfs in de zaak ijsjes te verkopen. Dat geeft mij wat ontspanning vertelde hij. Het was onvoorstelbaar dat hij ondanks de depressie zo vriendelijk en vrolijk naar de klanten kon doen. Dan volgt direct na die depressie een nieuwe aanval. We zien Joost zijn wereld opnieuw instorten. Toch zult u begrijpen dat door de problemen die zich bij Joost voordoen ook wij niet in optimale doen zijn. We zijn meer bezig met de gezondheid van ons kind dan met de zaak. Ons voornemen was bijvoorbeeld om tijdens de warme dagen langer open te blijven. Hoe vervelend het voor de klanten ook is, wij kunnen dat momenteel gewoon niet opbrengen. Als u dat niet begrijpt jammer, maar wij zijn geestelijk op dit moment doodmoe. Het is al een hele kunst om de uren die wij werken vrolijk, vriendelijk en opgeruimd in de zaak te staan. Natuurlijk gaan ook wij door. We zijn gewoon 7 dagen in de week open. Van 11.00 tot 20.00. Als we lekker in ons vel zitten en er is behoefte aan dan zullen wij weer wat langer open zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat u geen begrip op kunt brengen voor deze openingstijden nu u het achterliggende verhaal heeft gelezen. 07-07-2010 JOOST. De mensen die zo af en toe bij ons in de zaak komen kennen hem wel, Joost onze zoon. Die lange die regelmatig uw bestellingen aan de kassa opneemt. De meeste mensen weten van niets maar Joost heeft epilepsie. Gelukkig heeft hij niet zo heel vaak aanvallen. Bij Joost is het begonnen op zijn 16e jaar tijdens een wintersport. Na vaststellen van de juiste medicatie bleef hij 4 jaar aanvalsvrij. Tijdens die jaren studeerde Joost op de PABO in Rotterdam. Joost wilde graag leraar worden. Helaas speelde een nieuwe aanval en daarna de angst of er meerdere aanvallen zouden komen spelbreker. Joost moest in het laatste jaar van zijn studie stoppen. Ook voor de klas straalde hij tijdens zijn stage angst uit en dat kan nu eenmaal niet voor een klas. Omdat hij een creatief persoon is ging hij een nieuwe uitdaging aan, de studie animatie films maken op de Hoge school voor kunsten in Utrecht. Ondanks weer 2 nieuwe aanvallen heeft Joost deze studie wel met succes kunnen afronden. Jammer genoeg liggen in deze financieel moeilijke tijden banen in deze sector niet voor het oprapen. Het draaide er dus op uit dat Joost een aantal uren bij pa en ma in de zaak ging meedraaien. Dat doet hij erg leuk. Alleen begint de epilepsie steeds vaker zijn kop op te steken. Het afgelopen half jaar heeft hij drie aanvallen gehad. Bijna dagelijks voelt hij de epilepsie door zijn hoofd en lichaam kriebelen. Het is dus niet zo gek als hij af en toe met zijn hoofd niet helemaal bij zijn werk is. De komende dagen wordt Joost in een gespecialiseerde kliniek verder onderzocht. De kriebels die hij nu bijna dagelijks heeft maken hem angstig en onzeker. Hoe moeilijk het voor Joost ook is, hij laat zijn kop nooit hangen. Hij gaat altijd door en knokt tegen zijn nare gevoelens. Dan weet u nu waarom hij af en toe in gedachten verzonken achter de counter staat. Maar voor ons blijft hij een geweldige kanjer, altijd vrolijk altijd optimistisch een vent die veel beter verdient.
25-06-2010 SPREEKBEURT Regelmatig krijg ik van scholieren uit het basis onderwijs vragen over rondleidingen en spreekbeurten. Eerlijk gezegd heb ik daar niet altijd zijn in. Maar aan de andere kant streelt het wel je ego als dat gevraagd wordt. Want als kinderen jouw zaak niet leuk vinden gaan ze er natuurlijk ook geen spreekbeurt over houden. Dit keer kwamen er twee meisjes, ze wilden een spreekbeurt over de zaak houden en dan een kleine rondleiding. Omdat deze spreekbeurt op mijn vrije dag viel gaf ik 1 van mijn medewerkers opdracht om de rondleiding in goede banen te leiden. Maar daar namen de dametjes in de dop geen genoegen mee. U bent de baas ( mooi woord hé) dus willen wij u erbij hebben. 30 kinderen van 11 jaar zitten klaar voor de spreekbeurt. Maar de meiden maken er wel een heel korte spreekbeurt van. Als ik vraag of dat nou alles was volgt een langgerekt neeeee. Wij hebben er eigenlijk op gerekend dat u een mooi verhaal over uzelf en de zaak zou vertellen. Ik begin over het ontstaan van de zaak en over ons assortiment. Dat vroeger patatbakkers in hard vet bakten en dat dat eigenlijk niet zo gezond is. Dat je best wel snacks en frites kan eten maar niet te veel/vaak. Dat je op moet letten of er wel in vloeibaar vet wordt gebakken. En dat je ook zeker aan sport moet doen. Eigenlijk vertel ik een super positief verhaal op een leuke manier. Na zelf een ijsje te hebben gemaakt gaan de kinderen opgewekt de deur uit. Een betere reclame kan ik mijzelf eigenlijk niet wensen.
|
